| تبليغات | X |
هرزنامه
رفتی و غبارت رو دیدم غریبه
گل عشق رو تازه چیدم غریبه
گفتی غریبم در این روزگار
ولی آشناتر ندیدم غریبه ...
یه در... به کوچیکی ندیدن...
یه پنجره... به وسعت دیدن...
و من.....
زنگ صدات مثل زیباترین آهنگِ چنگِ پریان کوه اولمپ* ...
منو به جایی می بره که می تونم زیر پاهام ... زئوس* رو ببینم و حتی گائا* رو ...
قدرتی بهم می ده که ادعا کنم زئوس آفریده منه !!!
که بگم گائا دختر منه !!!
و هیچ کس حتی نتونه مچ پامو بگیره ... !!
صدات انرژی بخشه ... بخشیدن هم کارٍ خداست ...
پس ببخش ...
تا خدایِ خدایِ زئوس باشی و
خدایِ پدرِ مادرِ زمین ... !!
-----------------------------
توضیحات !!!
* اولمپ : کوهی که خدایان یونان باستان در آنجا سکونت داشتند.
* زئوس : خدای خدایان یونان باستان.
* گائا : مادر زمین و تنها خدایی که فرزند زئوس نیست.
خدایی دارم
بس چیره دست در آفرینش
بنگر قدرتش را
تلاطم روحم آرام می گیرد
من که بخواهم
و بیچارگی قلبم
در پس خطی در صورتم
پنهان می شود
کسی درون مرا می بیند؟
می دانی
گاه آنقدر تند می روم
که خدایم هم جا می ماند
...
و تازگی ها
پر کرده است
مغزم را
"من او را ساخته ام
یا او مرا"
asal
ای دیوارهای سنا با من حرف بزنید
ای ستون های سنا کدامینتان نجوای خیانت را در گوش عزیزانم خواند
بریده باد دستانم که به اشاره فرمان روی هم چیدن سنگ سنگ شما را داد
ای سکوهای سنا با چه وسوسه ای عزیزانم را فریفتید که شما را به سزار ترجیح دادند
لعنت به شما آیا سزار از مرمر کمتر بود
عزیزانم پارچه ای پهن کنید تا بر سنگفرش سنا جان ندهم
من هرگز با خیانتکار همبستر نمی شوم
آه چه کسی خنجرش را عمیق تر نشاند
آنتوان!؟
چه خوب خنجرت را شناختم
آری دست پرورده های خویش زخمشان عمیق تر است
خنجرشان راه قلب را بهتر میابد
خدا به اون خداییش ... اینقدر ادعا نمیکنه که ما ادعای بندگی و پیغمبری می کنیم ...
...
می دونم که می دونی چی میگم و با کی هستم ... امشب وقتی حرف میزدی دلم گرفت ... از خودم ... از دور و برم ... بغض گلومو گرفته بود ... ولی شرم باعث شد که اشکم در نیاد ...
من باهاتم و هر کسی که تورو (واقعا) بشناسه کنارته ... هرکاری که ازم بر بیاد انجام میدم ... حتی اگه لازم بشه ****** ...
نگران هیچ چیز نباش
----------------------------------------------------------
خداوندا ... به حق دل همه کسایی که توی هرزنامه نوشتن و می نویسن یا می خوان که بنویسن ... کمک تا بتونیم هرزنامه رو به یه جایی برسونیم که اگه از یه آچار فرانسه استفاده می کنیم تا به همه مشکلامون غلبه کنیم ... بعد از کارامون به جعبه ابزارمون پرتش نکنیم و از یادمون نره ...
الهی آمین ...
شاید این آچار که ما الان انداختیمش توی جعبه ابزارمون ... دلش واسه دستای ما تنگ شده ... درش بیاریم ... یه روغن کاریش کنیم تا واسه روزی که دوباره لازمش داریم زنگ نزنه ...
چشم باز می کنی خورشیداست که میدرخشد
تو تنهایی ...
میان همهمه ی آدمیان گام می گذاری
باز هم تنهایی آشنایان را می بینی، آدمیان هر روزه، صداها ونگاههایی که می شناسی
باز هم تنهایی ...
خسته از خستگی تکرار هرروزه باز می گردی
ساکت و خموش چشم میبندی
خورشید چهره نهان کرده وشب دامن گسترانیده
باز هم تنهایی ...
خواب می بینی. دشت. آبی. تاریکی. سکوت و ...
وباز هم تنهایی
...
قدم ميزنم در كوچه پس كوچه هاي شهر پر از سكوت
يك روز سرد و بي روح پاييزي يك دل عاشق ولي تنها و دلتنگ
با كوله باري از غم وغصه و يك سوال بي جواب !
قدم ميزنم و به سرنوشت خويش ميانديشم
و باز در يك روز پاييزي دلم بد جور براي تو تنگ شده است
دلم براي اون دل بي وفايت تنگ شده نميدانم چرا ولي بد جور دلم هواي تو را كرده ...
يك روز سرد پاييز.. يك نميكت خالي .. و برگهاي زردي كه بر زمين ميريزند...!
يك بغض غريب در گلويم.. يك احساس بر باد رفته در وجودم .. يك روياي محال در خيالم .. با پاهاي خسته و دلي نا اميد از اين زندگي همچنان قدم ميزنم با همان دل شكسته و دلتنگ ..
دستان خالي ام ..قلبي پر از آرزو در دل اما نااميد ..
دلم خيلي گرفته است و دلتنگ تو هستم ..
بيا و با حضورت دستان گرمت را در دستان سردم بگذار
و پاييز سردم را بهاري كن
به بالا رفتم و در غرق مستـــــی
همـی دانــم از آن بـــالای بــالا
بلـغـــزد پایـــم و افتــم به پسـتـی
وقتی اصلا نه حرفی زده شده و نه سوالی پرسیده شده ...
ولی همه منتظرن که تو جواب بدی ...
و یا برعکس ... چیکار باید کرد وقتی که سوالی پرسیده شده باشه ...
ولی هیچ کس جوابی ازت نخواد ...
...
آره ... خودشه ... همونو میگم ... همون تیکه کاغذ سفید ... که همین الان تا زدی و گذاشتیش توی جیب بغلت ... تو اگه جای من بودی ... جواب این همه سکوت پر جیغ و داد رو چی می دادی ؟
وقتی که در اوج ياس و ناميدي در کلبه ذهنت *گذشتن * را معنا مي کني..
آرام به خاطرات شيرين و مهرباني سر کش از شعله هاي جنون بينديش..
بدان هنوز هم دلي براي نگاهت مي تپد پس چرا در هجوم خاطرات تلخ محصور مانده اي؟
باور کن آن جا ؛ آن سوی ديوارهاي کاه گلي غرور درست پشت حصار هاي سکوت..
عاشقي چشم انتظار توست 
از بالا به پایین...
حالا از پایین به بالا...
دنبال یه اسم می گردی...
بین این همه!...
فقط یکی...
یکی...
یهو... وسط دستات شروع می کنه به وول خوردن...
(کیه؟؟؟!!)
یکی که زودتر از تو فون بوک قلبش رو چک کرده!
باز هم عقب موندی...
می شه جای اینکه به بقیه گیر بدن، برن ببینن کدوم قسمت از زندگی خودشونو
باید گل گرفت؟
بیا بابا. بیا بزن، بکش، خلاص شو.
من هم استقبال میکنم از مردن.
چقدر جربزه داری؟
(همون که از کلامش پیداست کیه)
ای شما ...
ای تمام نامه های هر کجا
زیر سایبان دستهای خویش
جای کوچکی به این غریب بی پناه میدهید ؟
این دل نجیب را
این لجوج دیر باور خویش را
در میان خویش راه میدهید ؟
سرودی در طرح حضوری ....که تو باشی
سینه ام را باز میکنم .معطر ترین کلمات را به آغوش هم می دهم
و ترانه ای خواهم سرود .... از جنس آب و نماز
.. ..
گفتم خواهیم رفت مهربان
جدا خواهیم شد از هجوم بلا
گفتم دستهایت مال من
آنها را به من بده
لبخندی زدی و ....
.. ..
افسون شدیم فلانی افسون
ناگاه زمین شکافته شد و دنیا در هم پیچید
نیزه های فاصله از آسمان فرو ریخت
ترانه ها سوختند....اشکهامان از خاک تا آسمان رفت
.... نگاه بر دستانم می کنم :...دیگر دستی در آن نیست
چهره ات را در خیال تصویر میکنم :نه ... دیگر لبخندی بر این لبان نیست ..
با عرض تشکر ...فعلا با اسم امشاسپند
به كسي كه با لبخندش خستگي را با تنم غريبه کرد .........
روزي از راه خواهم رسيد روزي که دست مهربانت با جادوي عشق من را
به خودم بازگرداند روزي که قلب من لايق خوبي و صداقت
چشمان تو باشد
مرا از ياد مبر چرا که من خاطره اي بيش نيستم
خاطره .. روز مرگش ..روز فراموشيست
خستگی های تکرار شونده در خیابانهای خشک
دلتنگی های مچاله شده در گلویت و حسرت باریدن به جای ابرهای خسیس
و خنده های بی امید از همنشینی چند تکه ابر ...
خستگی
دلتنگی
خنده های زورکی ....
آنچه ته فنجان افتاده
يك ماديان است
رها
سرخوش
آزاد
فنجان من شكسته است
تكه هايش را كنار هم بگذاري
حتي نقشي از خاطره هم ندارد
كه دلت را خوش كني
به قهوه اي كه تمام آينده ات را
مديون هورت كشيدنش هستي
نه دیگر قدر می دانم٬ نه دیگر قدر می دانی
نه دیگر حرفی از مقصد نه عشقی واضح و مبهم.
نگاهت خوب فهمانده ٫که تو دیگر نمی مانی.
نه دیگر حرف آینده ٬نه بر لبهایمان خنده
دو دیوانه دو بازنده. در این بازی چه میدانی
نه دیگر آن رسیدن ها ٬نه سوی هم دویدنها
عقب رفتیم پنهانی.
نه دیگر نامه ای چیزی ٬ نه آن اشکی که
می ریزی٬ نه در تقویم رو میزی ٬
قرار روز مهمانی.
نه دیگر فال و نه حافظ ٬ نه دیگر غیر تو هرگز
نه آن شاخ گل قرمز٬ نه گل ماند و نه گلدانی.
نه دیگر قصهء مجنون نه حرف از عشق بی قانون٬
نه ماندن ساعتی بیرون. نه رفتن زیر بارانی.
نه دیگر طعم لالایی ٬ نه دیگر بی تو تنهایی
نه دیگر کی تو می آیی٬ همه گم شد به آسانی.
نه دیگر دوستت دارم نه از عشق تو بیمارم
نه تا آخر تویی یارم٬ هوا سرد است و طوفانی.
نه دیگر نامه ای یادی٬ نه حرف از صید و صیادی
چه کاری دست من دادی٬ دل گمراه زندانی.
نه دیگر شور لبخندی٬ نه حرف از بعد و پیوندی
نه می خندم نه می خندی٬ در این یلدای طولانی
نه دیگر صحبت از نازی٬ نه حرف از بال پروازی
نه تصمیمی به آغازی٬ در این شبهای پایانی
نه حرف از خواب و رویایی٬ نه حرف از فتح دنیایی
نه قایق توی دریایی٬ سکوت است و پریشانی.
نه دیگر عذر و کوتاهی ٬ نه دیگر معذرت خواهی
نه ماندن بین صد راهی٬ نه خط روی پیشانی.
نه دیگر حرف های راست٬ نه دیگر زندگی با ماست
همان شد که دلت می خواست٬ نمانده عهد و پیمانی.
نه دیگر گفتگو کردن ٬نه چیزی آرزو کردن
نه حرفی روبرو کردن٬ فراموشت شدم آنی.
نه حرفی از شهامتها٬ نه در بوسه خجالتها
نه آن گونه حسادتها٬ تو حق داری نمی مانی.
نه دیگر نقطه چین بگذار ٫ برو دست از سرم بردار
کجا عشق است با اجبار ؟
مرا اینگونه می رانی .
واسه اشک ریختنم سکوت تو کافیه ... نیازی به قهر نیست
برای مردنم حرف رفتنت کافیه ... نیازی به انجامش نیست
ولی اگه دیدی لایق نگاهتم، لایق لبخندتم ...
حاضرم یه دقیقه نگاه قشنگتو ... به قیمت ده بار شکستنم بخرم
یه لبخند شیرینت رو به یه عمر سیل ساختن می خرم
اگه فروشنده باشی ... بوسه هاتو هم خریدارم ...
... به قیمت جونم
گوید که در ملک هلند است و در آنجا همه قدهای بلند است و سواری به سمند است. دلها به سمرقند و به پاها همه پابند و جوانان همه در خند و خور و سوتک و اسکیت و مربا به جهان افضل و در شادی خود اکمل و فخران زمانند. که ما دست به فرهنگ و همه شب به شباهنگ و سخن ها همه با سنگ و بر آن رنگ دوانیم که ما هم بتوانیم که در جمع جوانان جهان بالاخص آن کشور آباد مسلمان زمان گربه ی ایران که در آن حرف جوانی به پشیزی نخرند و همی گوش به حرفش ندهند و که خواهی و بپرسی و در آن حال نترسی و ننالی که کشور شده خالی ز دانا و فهیم و عوضش پر ز رجیم است و مفاسد همه بالا و دهانها همه در لا و که نی نی نه چینین است...
گفتند که ما پول فرستیم به هر کس که بخواند سخنانش به زبانش به ضبطی که کسانش بفرستند به ما نیز همی پخش بکردیم و بر آن رخش بگردیم و دعایی و ثنایی بفرستیم که این است تعامل که در آن حرف شما را بشنیدند که به به بکنند و همه چه چه...
حراف خیالباف طمع کار دو در باز در این بین همی دید بسی نقطه پرواز که هو هو بزنند شادی و پرواز از این وادی و هم پول بسازم به شعری و بسی شهرت در شهری و صد چیز دگر کز پس آن پرده در آید که ندانست که بس گاو بزاید. که گفتند بسی ابله نادان که در این دوره که آبی ندهندت که مگر پول گزافی بدهی از پی آن کیست که بر شعر فرومایه تو آن سخن ضایع تو هم که بسی شکل کف است و سبک روی به آبی ننماید...
حراف دگر چاره ندانست که هم حرف عزیزان بشنید و چنین پند گران به جانش بخرید و دگر هیچ نپیوست ...
ای آنکه بدانی که حراف چه گفتست و همی خوب توانست که در گوش جناب ازل الملک عزا شاهد خورشید نما فخر زمین است و سماء بنالید ولی خواه که گیرد همه در گوش و چه فارغ ز همه هوش ...
با تشکر از //.پاراداکس.// در تایپ این پست !!!
دگر از پنجره ها
خبری نیست که نیست
و در این تاریکی
روزنی نیست که نیست
و تو شاید خبری
دگر از سرخی هنگام طلوع
تنوانی که شنید
که دراین تاریکی
شفقی نیست که نیست
و دگر سبزینه
همچو خون در رگ هر برگ درخت
نتواند که نشست
که در این باغچه ها
شجری نیست که نیست
...
ونوس ؟
مست مست می شوم، دیوانه
گیج و مدهوش
دلم تاب این همه زیباییش را ندارد
همیشه همین است
هر بار، هر سال
شاید به این خاطر است که زندگیم از آنجا شروع شده
یک روز ابری، یا شاید بارانی
همیشه مرا دیوانه می کند، مست مست
پاییز را می گویم
می پرستمش
باورت می شود؟
asal
بی سر و بی تن ... بی رگ و بی جان ...
ولی پر از درد و انتظار ...
انتظار آمدنت ... دیدنت
انتظار آغوشت و لبانی که بر آن خدا جاری بود
و این منم ... بی تو
در انتظار تویی که آمدنت ...
... مثل بنفشه، بهار را مژده می دهد ...
نمیدونی که توی هر کش و قوس پوستت
نصف همه اون خطهایی که آبستن نگاه های مخفی شده هست
پاک میشه توی سکوت ممتدی که همیشه هست
بین هجاهای پلک من
و دیواری که باید بریزه پایین همه اون دلهره هاش رو
سکوت...
سکوت...
سرد می شم...
سردتر...
یخ می شم...
یخ مثل یه آدم برفی...
یه آدم برفی سرد و دوست داشتنی.
تو میای...
واسم یه کلاه سیاه و یه شال قرمز میاری...
خیلی خوشگل می شم...
خوشگل و دوست داشتنی تر...
تو بغلم می کنی...
گرم می شم...
گرمتر.....
آب می شم.
تو می مونی و کلاه و شال... و سرمای من روی تنت...
چشم چشم دو ابرو
دماغ و دهن یه گردو
حالا بزار دو تا گوش
موهاش نشه فراموش
چوب چوب یه گردن
اینم یه گردی تن
پا پا انگشت پا
دست دست انگشت دست
چشم چشم دو ابرو
دو ابروی کمونی
چشم چشم دو ابرو
دو چشم آسمونی
چشم چشم دو ابرو
چشای خیس هر شب
من . تو . یه فریاد
اسم تو عمری بر لب
دست دست دو تا دست
دو دست عاشقانه
دو دست پاک و پر مهر
یه حس صادقانه
پا پا دو تا پا
دو پای سخت همراه
همراهی قرص و محکم
حتی تا خونه ی ما
قلب قلب دو تا قلب
دو قلب قفل در هم
دو قلب مست و عاشق
عشقی فرا از عالم
جسم جسم دو تا جسم
دو جسم اما با یک روح
یه روح آسمونی
بلند چو قله ی کوه
عشق عشق چه زیباست
الهی جون بگیره
هر کسی سد عشق شد
دعا کنیم بمیره
میفهمم هنوز دچارم
که نشسته بر آن گرد هزاران سال بی تو بودن
تنها طرحی که می بینم
پیچش گیسوان سیاه توست
و ناز نگاهت ...
با مرحمی زخم بدن مرا دوا کنید
یک سوزن درشت به دست چپم دهید
با بادکنک قرمـــزی مرا هوا کنید
مامانی! اگر گوجه بخوری لپات مثل گوجه سرخ می شه!!!!!!
.
.
.
امروز بعد از ...سال باز هم گوجه خوردم...
اما نه واسه سرخیه لپام...
واسه سرخیه زبونم!
اینبار با گوجه خیار هم خوردم...
منتظر می شم ببینم سرم مثل خیار سبز می شه!!...
و بعد از اون باز هم منتظر می شینم تا ببینم زبون سرخم سر سبزم رو به باد می ده یا نه؟!!!!
طوفان!
بیا و بخند بر این توده ی استخوانی مضحک
که در جُستارت به نسیم های ناچیز هم اعتماد کرد
رودخانه ها در میان کوه ها و جنگلها رقصان به دنبال هم نمیدوند و چشمه ها از دل این خاک بیرون نمی جوشند و این مادر
مهربان یارای سیراب کردن گلها و گیاهان را نخواهد داشت ...
و در آن زمان ...
سینه سخاوتمند زمین از آتش این غم شکافته خواهد شد و گرمای این آتش دلهای سنگ ٍ سنگها را ذوب خواهد کرد ...
و دره ها وجلگه ها که روزگاری رود های خروشان را در خود جای داده بودند و شاهد خوشحالی و جست و خیز های آنها
بودند... اینک شاهد رودخانه ای ویرانگر که در آن قطره های آتش همانند ماری خوش خط و خال روانند و هر چه پیش روی
دارند می بلعند...خواهند بود .
و بادها نعش پژمرده گلها و درختان را که زمانی زیر قطره های باران رقصان و خوشحال آواز می خواندند با دستان بی رحم خود
به زیر هاله ای از خاکستر مدفون خواهند کرد ...
دیگر باران نخواهد بارید ...
و اندام خاکی من به شوره زاری تبدیل خواهد شد ...
و کهنه عطش وجودم زنده خواهد شد ... و آتش زیر خاکسترم را بیدار خواهد کرد ...
و روزگاری شعله ور خواهد شد و برکه های آب درونم را تبخیر خواهد کرد ...
و بخارهای وجودم در چشمهانم ابری تشکیل خواهند داد...و ابرهای چشمهانم خواهند بارید ...
به اشک تبدیل خواهند شد... و بر روی گونه هایم جاری خواهند شد ...و رودخانه ای به راه خواهد افتاد و بر روی دل مرده این
خاک جاری خواهد شد ...و ریشه مرده گیاهان را جان تازه خواهد داد ...و زندگی را به طبیعت باز خواهد گرداند ...
و باز قطرات اشک من خوشحال و خندان به دنبال یکدیگر خواهند دوید ...
و آتش وجود من همچنان شعله ورتر خواهد شد...
((فعلا همان بی نام و نشان...))
دلخوشم ...
با خیالت، با آرزوی دیدنت، با شوق نگاهت ...
همانند دخترکی بی پول ... پشت پنجره اسباب بازی فروشی ...
مثل دخترک کبریت فروش که با خیال غذاهای رنگارنگ ...
دل خوش بود و ...
... دلخوشم
//.پاراداکس.//
سکوت و دلهره و ریسه !!
خدایی که خداست
و تاریکی زائیده ی خورشید.
آیتی نیست ،
جز کودکی که مولانا ست
و عسل چشمانی که بی تابانه خیره ام شده...
مغالیقی ست که نخوانده اش، گذری نیست
و فریادی که بی محابا بر سرت خالی می شود
خورشیدکی که می سوزد
بازنده ای که برنده تر از من و تو ست
و نویسنده ای که با فنجانی چای تلخ به استقبالت می آید
اینجا پارادوکس زمان است بین بودن و نبودن دل
هراسی از سرخ نوشته های مریم نیست
و ختمی چهلمی هفتی که هر روز برگزار می شود ...
و من؟ چه زیبا در وزن نمی گنجم
باکی نیست
مسند خدایی ما دوگانه است
نرینه و مادینه
و من خدای خدایم ...
اگر اسم کسی توی شعر بالا نیومده دلخور نشه بگه اضافه اش می کنیم!!!
با توجه به اینکه هرزنامه اصلی باید زودتر از اینا راه اندازی می شد تا دوشنبه وقت دارید هر نظر و ایده ای که دارید بیان کنید وگرنه اگر باب میل کسی نبود به من نیست!!! (کینکی)
نظراتتون رو همین جا بگید. تا دوشنبه !
Kinky
شِـق شـق ِشکستن هزار برگ
زیر پای رهگذر ِ
پر شتاب
زرد فرش شاهراه
سینه کش تا نقطه ی انتهای تاریخ
-(( آی غریبه! فراموشم کرده ای ؟
منم ...سبز برگِ پیشین بهار
خالق عطر آگین ترین رایحه ها :
پیچک تاب خورده در سینه ات
تنت را بر توانت بر تنیده.
حال
خردم می کنی
میشکنی
هزار تکه خواهم شد زیر پاهای صاعقه ات
زردرویی ام را به توالی بی دریغ لگدها
افزون مکن))
همیشه همین طور است
بهار و پاییز
فصلهای تاریخ.
نازادگان
چشم به راه
میراثِ میراث خواران امروزند.
در کیسه چه نهاده ای ؟
همیشه همین تکرار
می آیی با بار هزار ساله ی نیاکان
بر شانه ات
متاعی به بار افزون وُ
فزونی از اندوخته به مغاک
و پیش از آنکه بر کوله بارت به شکوه ببالی
فرزندان بار رسالت را بر دوش می کشند
نامی از تو خواهد ماند ؟
همیشه همین تکرار
کوه اجساد پدران،دستمایه ی
عروج فرزندان است
در کجای این داد و ستد ایستاده ای ؟
آخرین صفحه ی تاریخ
کدام میراث را برای کدامین کس
بر جای خواهد نهاد ؟
عصاره ی هزاران سال تکاپوی بی امان را
چه کسی
در آخرین روز تاریخ
خواهد چشید ؟
